ΑΓΙΑ ΘΕΚΛΑ

on

Κυριακή σήμερα 27-03-2016, θα προσπαθήσω να σας περιγράψω καρέ καρέ την εκδρομή που κάναμε με τον ορειβατικό σύλλογο Σαμοθράκης στη νότια πλευρά του νησιού μέχρι την Αγία Θέκλα. Η Σαμοθράκη από γεωλογικής άποψης αποτελεί έναν επιβλητικό ορεινό όγκο μέσα στη θάλασσα, περπατώντας στην καρδιά του βουνού, μέσα από ιδιότροπα μονοπάτια, σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις τις άπειρες ομορφιές αυτού του νησιού που είναι καλά κρυμμένες κάτω από τις χιονισμένες κορυφές του όρους Σάος και πίσω από απόκρημνους και συνάμα θεόρατους βράχους.

Συχνά τα μονοπάτια διακόπτονται από τους ορμητικούς χειμάρρους που ξεπηδούν ατέρμονα από τις γειτονικές βουνοπλαγιές φτιάχνοντας μοναδικά τοπία με ιδιαίτερους σχηματισμούς βάθρες και καταρράχτες σε φαράγγια μαγευτικά που σε προκαλούν να τα εξερευνήσεις. Όπου κι αν πας το νησί αυτό δεν παύει να σε εκπλήσσει ευχάριστα. Η τέρψη της που ηδονικά πλημμυρίζει την ψυχή, υπερνικά την βιολογική κόπωση και σου επιβάλλει να θες να πας κι άλλο, πιο πέρα, πιο μακριά, πιο μέσα στο βουνό ή πιο κοντά στη θάλασσα. Το σίγουρο είναι πως η φύση στάθηκε γενναιόδωρη και σε κάθε βήμα οι εναλλαγές του τοπίου σε μαγνητίζουν και σε τραβάνε σαν σειρήνα, χωρίς να σκέφτεσαι τις τυχόν δυσκολίες που ίσως συναντήσεις. Αν έχεις καλούς οδηγούς τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. ΑΓΙΑΘΕΚΛΑ4

 

Η περιπέτεια ξεκινά από την περιοχή “Φύλλα”, λίγα χιλιόμετρα πάνω από την “Παναγία Κρεμιώτησσα”. Από ‘κει πήραμε το κατηφορικό μονοπάτι και φτάσαμε στ’ “Αλών Του Ργιάκ”, έτσι ονομάζεται το ποτάμι που συναντήσαμε πρώτα. Το νερό πολύ και ήταν εξαιρετικά δύσκολο να περάσουμε στην απέναντι όχθη. Περπατήσαμε κατά μήκος του ποταμού μέχρι να βρούμε κάποιο σημείο για να μπορέσουμε να περάσουμε απέναντι. Το νερό ορμητικό και τα βράχια ολισθηρά. Όμως πάντα υπάρχει λύση, εκεί όπου οι πέτρες εξέχουν αρκετά από τη στάθμη του ποταμού και είναι σχετικά κοντά η μια στην άλλη δημιουργούν ένα αόρατο μονοπάτι και σε καθοδηγούν, με τόλμη, να περάσεις απέναντι. Χρήσιμο εργαλείο ο πατροπαράδοτος “γκτούρς”, το ραβδί του κεχαγιά, που σε βοηθάει να μη χάσεις την ισορροπία σου. Αφού η ομάδα κατάφερε να περάσει συνεχίσαμε στο ανηφορικό ζικ ζακ δρομάκι, μέχρι το ύψωμα του “Μαλακού”. Ένα ειδυλλιακό μέρος με πολλά επίπεδα, με θέα το φαράγγι και τη παραλία του “Βάτου”, και στο βάθος του ορίζοντα μέσα στο απέραντο γαλάζιο ν’ αχνοφαίνεται η Ίμβρος.

agia8ekla17

Εκεί οι κεχαγιάδες τις περιοχής έχουν φτιάξει αυτοσχέδιες καλύβες – καταφύγια με πέτρες και ξύλα, για ξεκούραση. Το μυαλό απογυμνώνεται από τις σκέψεις τις καθημερινότητας, ταξιδεύει και γαληνεύει. Ένα μεγάλο διάλειμμα για ανάκτηση δύναμης και για πλήρωση με μοναδική ενέργεια για να συνεχίσεις την περιπέτεια. Σε λίγη ώρα βρεθήκαμε “Στ’ Κούσιαντα του Ργιάκ “, ρέμα Κούσιαντα, που κατηφορίζει παφλάζοντας για να συναντήσει τον “Βάτο” και να ενωθεί μ’ αυτόν. Το ρέμα Κούσιαντα έχει απίστευτους καταρράχτες και υπέροχες βάθρες. Έπειτα ανηφορίσαμε για το ίσιωμα “Κουπιργές” κάτω απ’ τον “Βνό” και μπροστά μας σε πανοραμική θέα το φαράγγι του “Βάτου”. Το τοπίο χιονισμένο. Μερικά δέντρα καμένα από τους κεραυνούς είχαν στολιστεί με άσπρες νυφάδες σε μια ζωηρή χρωματική αντίφαση. Η Αγία Θέκλα δεν ήταν μακριά.

ΑΓΙΑΘΕΚΛΑ14 Αφού περάσαμε δύο μικρά ποταμάκια, βρεθήκαμε πίσω από το “Κρεμαστό Νερό” στους πελώριους πέτρινους όγκους που παγιδεύουν το νερό και ύστερα αυτό ξεχύνεται από ένα στενό άνοιγμα για να πέσει στη θάλασσα από ύψος 180 μέτρων. Το Κρεμαστό Νερό βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού κι είναι προσβάσιμο μόνο από τη θάλασσα. Λέγεται έτσι επειδή είναι ένας καταρράκτης που πέφτει στη θάλασσα! (Για να πάει κανείς σε αυτόν τον πλανήτη να δει άλλο μέρος όπου καταρράκτες πέφτουν στη θάλασσα, θα πρέπει να ταξιδέψει έως τη Γροιλανδία!). Το χειμώνα, λόγω πολλών νερών, ο καταρράκτης δε γλείφει τα βράχια και πέφτει στον αέρα. Εξ ου και τ’ όνομά του. Ο καταρράκτης αυτός καταγράφεται ως ο υψηλότερος στην Ελλάδα, 4ος στην Ευρώπη κι 11ος στον πλανήτη. Κάτω από την κορυφή του “Κοτζαμάν”, τρανός βράχος, η “Αγία Θέκλα” ένα απομονωμένο εκκλησάκι στο δάσος σε μεγάλο υψόμετρο κοντά στα 800 μέτρα και μπροστά μας φαινόταν πια, ξεκάθαρα, ολόκληρο το νησί της Ίμβρου. Ώρα για καφέ σκούρο ελληνικό, τον Σαμοθρακίτικο. Είχαμε φτάσει στο τέλος της διαδρομής μας. Το σίγουρο είναι πως σ’ αυτή τη διαδρομή δεν χρειάζεται να κουβαλάει κανείς πολύ νερό , γιατί υπάρχουν παντού νερά γύρω γύρω κι όλα πόσιμα και πεντακάθαρα που αναβλύζουν κάτω από τα βράχια σχεδόν κάθε εκατό μέτρα.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s